Was niet de bedoeling 7: herinnering en afscheid

Grijnzend staan Antoine en Jerôme naar me te kijken als ik op een terras tegenover de kathedraal met een Kro-pression voor me stilletjes de middag lijk te verdoen, terwijl Diane haar na-overleg op de Uni heeft.

“Ah bonjour!” en ze geven me bisous à la pelle [letterlijk: zoenen met de schep] voor ze gaan zitten. Antoine doet het gebogen, met twee handen hoog tussen mijn dijen leunend. Jerôme hurkt en voelt mijn intussen volle kruis, al zoenend.

De mooie jongen, die ons bedient, komt zonder vragen met grote glazen witte wijn voor ze aan. Antoine aait hem over zijn kontje “merci, mon frère!” en krijgt een tik op zijn achterhoofd van Luc, echt zijn broer, als ik hun gezichten naast elkaar zie.

“Waar is je nymf?” wordt me gevraagd en ik leg uit dat ze vanmiddag een gastcollege heeft gegeven op de Universiteit over Afrikaanse seks-initiatie bij de Guyaanse bosnegers. “Ik was zo trots op haar, zat te stralen in mijn bankje alsof ik haar opa was. Ze was goed, en er waren zeker honderd toehoorders. Maar ze komt zo, ze moesten nog evalueren. Als ze giechelt, is dat gewoon zuipen geworden…”

Gearmd tussen twee studiematen, Marc en Louis, komen ze aan, vrolijk en uitgelaten, trekken er nog wat stoelen bij en opeens zijn we een grote kring.

Ze kijkt me aan met grote verwachtingsvolle ogen. “Je hebt het goed gedaan! Niet alleen je verhaal, dat ik al met je had doorgenomen en <grijnzend> uitgeprobeerd. Maar ook je presentatie! Ingetogen en oozing sex.”

Louis, die met Marc naast me had gezeten in de collegezaal, viel in “En je Guyaanse patois, zo sexy! Met je verhalen kreeg je de hele zaal overeind en verlangend. Ik fluisterde naar je amant, dat wij dan toch maar de enige drie waren, die je echt kennen!” Jerôme trekt zijn linker wenkbrauw vragend op.

“Vorige week” leg ik uit “op mijn achterterras hadden we gevieren onder een afternoon tea met cucumber sandwiches en scones met aardbeienjam en double cream, een discussie, wie het langste klein kon blijven bij zo’n schoonheid. Uiteraard waren we al uit de kleren. Dat duurde dus niet lang, omdat Diana allerlei verleidelijke poses aannam en ze vervolgens door deze twee de hele pelouse achterna gezeten werd met getrokken zwaard. En toen ze haar te pakken hadden…”

Diane sluit haar ogen en ik zie haar verzaligde herinnering. Antoine –zij was zijn eerste vrouw- wil de details, wie, wat, waar. Ik had geilend zitten toekijken, doe gedetailleerd verslag van het rollebollen op het grasveld en we zitten snel al te strak in onze jeans. Hij onderbreekt me met vragen als “Hoe lang? Hoe diep? Op de rug? Op handen en tenen? Om beurten?” En toen ik vertelde dat Marc de cucumber van hun sandwich was en ze –bareback- double creamden, zag ik Jerôme zowat klaar komen in zijn slipje.

 Antoine nodigt de jongens dan ook uit voor een potje mannenspel, nu ze toch in de mood zijn. Ik gebaar naar Luc om te betalen maar hij vingergebaart nee en wijst van achter op zijn broer. We staan op en ik ga de kring rond, achteroverleunend en kruisen stevig tegen elkaar opwrijvend. Diane voelt ze tegen haar buik rijden en krijgt van ieder de schep…

+**+

We rijden net buiten de stad, de bergen in en ik draai plots een zandpad op, hellend en bochtig, tot we uit het zicht van de weg zijn. Ik graai een dekentje van de achterbank en ik pak haar aan de hand, haar naar de rand van het plateau leidend. We kijken vanonder het lichte bladerdek in een ravijn met hoge, rechte dennen op de andere helling. Er klatert een stroompje in de diepte. Een perfecte plek om samen te spelen op het snel uitgespreide dekentje.

We hebben geen woorden nodig, onze lippen zijn al te druk met elkaar en onze tongen evenzeer. Gretig kleden we elkaar uit, alsof het onze eerste keer is. Onze handen strelen elkaars rug en buik en lager, intiemer. Ik vind een tepel en hoor haar zuigend inademen als ik die tussen mijn lippen knijp. Zij vingert mijn tepel, klein, maar stijf, en dat voel ik in mijn onderbuik. We zoenen elkaar overal tot ik haar vrouwenlippen ontdek, ze voorzichtig open wrik met mijn tong en haar liefdesglazuur proef. Zij tongt mijn eikel in de beslotenheid van mijn voorhuid. Ze zuigt aan het tuitje, als ik mijn tong in haar opening duw. Ze kreunt, nee, spint als een poes betaamt.

Dan ineens draaien we ons en gaan ineen, met de pijnlijke frictie van de nog niet vol gesmeerde huid en opening. Ze werkt ook tegen met haar kegels en ik voel mijn voorhuid strak opengedrukt worden en mijn eikel opspannen. We liggen stil te genieten van dit eerste openen, zoals een roos die uit de knop komt. Haar ring spoort me aan zachtjes in actie te komen en eerst met millimeter-bewegingen, dan voorzichtig centimeters op en neer, dan schroevend van eikeldiep naar balls-deep tot vol gas laat ik haar schudden. Ze schaterlacht en ik aai haar genotsknopje. Ze rolt me om en berijdt me, statig recht met ritmisch draaiende borsten, armen omhoog en jodelend. De kloof geeft blij antwoord.

Ze hopt van me af en vouwt haar natte kloof over mijn mond, rolt over mijn buik en neemt me diep in haar mond en verder. Goddelijk, een net tot vreugde geneukte kut op je neus en mond, druipend natte wangen krijgen en je staaf op temperatuur gehouden voelen voor de finale.

En die kwam, ik in kleermakerszit, mijn sleutel in haar slot, diep zoenend met mijn naar onze vorige neuk geurende wangen. Ze veert op haar hurken en melkt me, ik draai haar tepels en we ontladen onze climax in elkaar. Verstilt kijken we in elkaars ogen en langzaam zie ik haar genot wegebben tot alleen onze after-fuck-grijns over is. We zitten zeker een kwartier in deze omarming en mijn half kleine komt weer op.

“Neeheehee, nou is het klaar!” zegt ze, staat op en bundelt onze schaarse kleren. “Direct naar huis, toch?” en gaat met haar natte zaadreet op de leren autostoel zitten. Ik ben blij dat we binnenwegen en uitgestorven dorpjes passeren zonder stoplichten. Naakt stappen we binnen in de garage uit en douchen samen. Zo heerlijk haar van achteronder te wassen. Ze krijst als ik mijn middelvinger opsteek.

+**+

De zomer wordt donkergroen van blad en we genieten alle dagen van elkaars aanwezigheid en lijf. Ik besef dat er een einde komt aan het geborgen wakker worden, gelepeld door mijn mooie zwarte nymf. Een eind aan het stoeien op het grasveld, met altijd dat heftige slot. En dan alleen nog de herinnering.

“Kom je zien, straks. Weet nog niet hoe laat, vluchtplan moet nog goedgekeurd” zegt het onvermijdelijke appje van Robin, daarnet. Ze draait me naar zich toe en drukt mijn hoofd op haar boezem.

Ik hou me stoer, denk ik, maar mijn schouders beginnen zacht te schokken. “Is goed, jongetje. Ik ben maar een vliegtochtje van je vandaan. Ga nu met je doen wat mijn omi met me deed, me in een warm bad stoppen en pindasoep laten eten.” Ze hopst het bed uit, ik hoor haar in de andere badkamer rommelen. Ik doe mijn ogen dicht en zie haar rondgaan. Mijn herinnering oefenen voor later. Ze komt weer tegen me aan met haar afgekoelde lijf. “Je bent nog lekker slaapwarm” en ik ril van haar koude handen op mijn staaf.

En die houdt ze nog vast als ze me even later naar de badkamer trekt, die met het grote spuit- en bubbeldriehoekbad. Nu heeft ze de gordijnen dicht gedaan en alle kaarsen uit het huis, groot en klein geven het gefilterde daglicht die hete gloed van waterseks. Ook de paaskaars van bij de kist van mijn Lief, die me na de absoute gegeven werd als herinnering, maar vast niet om dit aan te lichten.

Ik ga op de bodem zitten en zij op het vrouwenzitje. Ik pak haar in met schuim, dat dan traag over haar borsten naar omlaag zakt, pront gespannen tepels onthullend. Nog eens en nog eens, we lachen. Ik masseer de binnenkant van haar dijen met gestrekte vingers, die steeds haar lippen roeren.

Ze zit met haar ogen dicht als ik die sproeierreeks in haar zitting aanzet, speciaal geprogrammeerd om van zacht naar harder te pulsen van anus tot klit. Die had ze nog niet eerder geprobeerd en “hoeiiii, die is heftig” geeft ze zich over aan deze waterpik. Ik geniet ervan hoe ik haar aanstormende climax in haar gezicht zie opkomen en bedenk, dat dit de laatste keer zal zijn.

Met een zucht van genot gaat ze naast me op de bodem zitten en we houden elkaar vast, zoals ik me dat bij tweelingfoetussen voorstel. Warm en in een cocon van liefde. Bubbelend, vloeiend en schuimend. En zo zitten we ambivalent tussen verdriet en genot van geliefden in elkaars omhelzing, om nooit meer los te laten. “Ik wil je, nu” Ze graait een siliconen glijspuitje, staat even, maakt zich glad en zet zich plompverloren op me, hongerig, nu het nog kan. Ik nuzzel de boezem in mijn gezicht onder goedkeurende geluiden. Zo bouwen we onze spanning op voor nog een laatste keer zo samen. En toen was ineens de finish daar. De pindasoep hou ik tegoed.

+**+

Robin bericht, dat ze rond 3 uur op het sportvliegveldje dichtbij mogen landen, maar alleen om Diane met bagage in te laden.

Voor iemand die met één rood koffertje aankwam, hebben we nu wel veel in te pakken. Gelukkig heb ik nog twee grote weekendtassen en die gaan met gemak vol. Ze laat me de vib, waar ze me vaak mee pestte. En toch doet het inpakken me pijn, al ben ik blij voor haar.

Als we langs de kleine hangar op de taxiplaats draaien, staat daar al een wagen van de douane. We stappen uit en lopen naar ze toe. Verbaasd zie ik Benoît het raampje laten zakken, die in deze setting zakelijk vraagt of er nog bagage te controleren valt. Heel anders als laatst, naakt, hard en geil, maar nu heeft hij ook een uniform aan.

Ik sleur de bagage op het beton en zijn partner, streng als een dominatrix – ik krijg direct een beeld van strak leer pakje en open op strategische plaatsen – laat me alles uitpakken. Benoît legt uit, dat dit sportvliegtuigje ooit op een drugstransport is betrapt, twee eigenaars geleden. “Geen risico nemen met die Amsterdammers, zei mijn chef! Maar ik heb landen kunnen toelaten, omdat het voor jou en Diane is, meer kon ik niet voor je doen. Volgende keer dan maar met de auto komen.” lacht hij flirterig naar Diane. Hij krijgt een por van zijn partner, die naar me knipoogt.

En dan landt het vliegtuigje en snort naar ons toe, stopt en de deur gaat open. Benoît staat er direct naast, maar kan Robin niet beletten om eruit te springen en recht op Diane af te rennen.

“Jonge liefde” schudt hij zijn hoofd bij het zicht van het onbeschaamd zoenende en wriggelende stel, hij een kop groter en een schouderbreedte wijder. Dominatrix kijkt vermaakt hun geflikflooi aan, terwijl ik de bagage aan broer- piloot Steven aanreik. Ze zegt streng dat er niet op Franse bodem geneukt mag worden ( ne pas d’interaction au territoire), want daar leek het even naar toe te gaan.

Dan krijg ik nog twee kussen en knuffels en ze stappen in. Benoît slaat een arm om mijn middel als de Robin de deur sluit, en Steven de koers terug de lucht in zet. We staan ze stil te volgen tot ze allang geen stipje meer zijn.

Benoît neemt me in de armen, kust me en zegt “Mémé wil je snel troosten. Zij kan dat!”

+**+

Achter het kasteel blijkt twintig meter lager een meertje te liggen. En aan de overkant daarvan een paviljoen, een 18e eeuwse folly, schat ik aan de klassieke vorm met dorische zuilen en het tympaan er boven. Achthoekig en van boven af lijkt de plattegrond een anch-teken. Hoe kan het ook anders in deze familie van wilde seksverering.

Als ik het voorterras oploop, komt een mooie jongen van een jaar of 18 uit het voorportaal “Ik ben Jules, Mémé verwacht je” en wijst me naar binnen. Hij heeft alleen een goudglanzende speedo aan, strak, met daarin nogal wat te verbergen. Hij gebaart dat ik me moet uitkleden en een zijden kimono moet omdoen, blauw, met draken. Komt tot halverwege mijn dijen en sluit nauwelijks om me heen, tja.

De koepel is groter dan hij van buiten lijkt. Blijkbaar als een soort muziektheatertje of feestzaaltje gebouwd voor die orgieën van voor de revolutie. Op de acht hoeken staan stoere, mannelijke zuilen met daartussen rechte en gebogen nissen. Afgedekt met een houten koepelgewelfje en boven de ingang een muziekgalerij met sierlijke trap erheen.

Recht tegenover de ingang zit Mémé in ook in kimono op een breed bed tegen het hoofdeind. “Mijn minnaar, die troost zoekt aan mijn oude borsten! Welkom in mijn liederlijke tempel van genot!”

“Mag ik?” en ze gebaart, dat ik naast haar tegen het hoofdeind moet gaan zitten. Ze kijkt verwachtingsvol naar me, terwijl ik mijn ogen de ruimte rond laat gaan, naar de drie grote marmeren beelden in de gebogen nissen. Links van het bed een David, maar dan groot geschapen en à point, rechts een Venus met één been gebogen steunend op een rots, inzicht gevend in haar grot. De derde is Bacchus, gebogen zittend, aangeschoten en net gespendeerd.

“Het is allemaal décor, gips en effect, dus lang niet zo oud als je zou denken, 150 jaar, hooguit.” lacht ze. “Mijn overgrootvader was een vriend van Ludwig van Beieren -ja, die flamboyante- en heeft dit laten herbouwen na een brand, om hem in stijl te kunnen ontvangen. Hij kwam hier vooral om de viriele krachten van de Rocher op te doen. En hier? Hier was dan een orgie met jongemannen en jongedames. Ludwig wees aan wie met wie en keek dan genoeglijk toe, terwijl hij tussen mijn overgrootvader met 3 jongens speelde. Daarboven speelde een orkestje Wagner, de hele nacht. “

“Hier, in dit bed? En daar gaan wij spelen?”

Pe-sa, CC BY-SA 3.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0&gt;, via Wikimedia Commons

Ze lacht schalks naar me en vertelt verder “Een familieverhaal gaat, dat ze bij een tegenbezoek op zijn Linderhof (Beierse Alpen) in de Venusgrot in het bootje een trio met mijn overgrootmoeder hadden.”

“Ik herinner me die grot, ben er ooit geweest met Lief in ’83 of zo. Had toen al zo’n soort idee voor die boot.”

“Veel later, zat ik hier als kleine meid tussen de blote benen van mijn grootvader naar naaktballetten te kijken, die tot in de core gingen, maar ik was gewend dat te zien om me heen. Aan weerskanten van ons mijn ‘tantes’, minnaressen van mijn opa, meegekomen uit Laos op de vlucht voor de Jappen, maar ook omdat ze zwanger waren. Twee oompjes van mijn leeftijd werden dat, we speelden samen, we sliepen samen en ja, ze waren mijn eersten.

Opa zette me dan vaak opzij bij de ene tante en ging in de andere tante, als het hem teveel werd. En altijd dat orkestje, daarboven.”

Ze klapt in haar handen en Jules komt. “Champagne voor mij en deze Hollander zal wel een Kro willen, de heiden.”

“Neehee” protesteer ik met een klein stemmetje “Kronenburg voldoet niet aan het Reinheitsgebot, Kir Royal voor mij.”

Ieder krijgt een zilveren dienblad naast zich met het drinken en kleine driehoeksandwiches met egg-and-cress, cucumber en tuna. Fingerfood. Jules wordt door haar over zijn speedo geaaid aan de voorkant, ja, “Denk even aan je Louise” zegt ze en direct groeit hij uit zijn broeksband, tjee, die is groot!

De deuren gaan open en er komen acht jongetjes van een jaar of tien binnen, rode kimonootjes tot halverwege hun billetjes. “Ik heb nu ook een orkestje geregeld, vanwege de traditie hier.” Ze giechelen wat, als ze de trap op lopen en hun ceintuurtjes lossen. Heerlijk, die blote kontjes naar boven zien gaan.

À capella zingen ze Palestrina’s Cruda mia nemica en een paar andere voor castraten geschreven liederen. Ik ben verbaasd. “ze zijn goed, hè, mijn leerlingen. Jammer, dat ze die mooie stemmen maar zo kort hebben. Ze zijn nu al veel te snel seksueel actief. En dan komt het eerder. Wil je hun muzikale begeleiding als we spelen, of sturen we ze weg?”

“Ik ben dingen met je van plan, die niet voor jongensoogjes bestemd zijn. Ze behoren ook een beetje tot de geheimen van het leven, die wij als ouderen vergaard hebben. En het leidt me af.”

Ze lacht me uit om deze flirtpoging en met een kleine handbeweging gebaart ze de jongens weg. Ze zwaaien naar ons en wensen ons giechelend ‘Joyeuses baisières’, ‘bon gicler’ of ‘extrèmes joiissances’ , de ondeugdjes!

Jules sluit de gordijnen en steekt kaarsen aan, ook wierook uit Saba op kooltjes, die een gregoriaanse sfeer schept, plechtig en ernstig.

Nu pas merk ik het houtsnijwerk aan het hoofdeind op, een kluwen van naakte mensen, actief in de liefdesdaad. Ik moet denken aan de zuil van Vigeland in Oslo. En dat zeg ik ook. “Ja, mijn grootvader heeft hem dit opgedragen voor het tympaan, buiten, maar het is door de oorlog nooit verder gekomen dan deze houten voorstudie. En Gustav is in ’43 overleden.

Ze schuift de kimono van mijn schouders als ik op mijn knieën aandachtig alle details bekijk. “Ik doe ze niet allemaal, vandaag, ik waarschuw vast” lach ik en zie haar nu naakte lijf, met vouwen waar de ouderdom er vat op kreeg, maar niet fijn gerimpeld. Natuurlijk zijn haar borsten, eens pront, nu handtasjes met tepels als druksluiting. Haar buik is strak, met oude striae, verhalend van kinderen, die nu ook al oud zijn. Ze spreidt haar benen “Kom mijn tuintje bekijken en je laven aan mijn nog altijd stromende bron.” En inderdaad, ze is glimmend en glad als een vrouw van dertig. Ik kijk in haar ogen en haar oogleden geven me toestemming om met mijn vingers daar te verkennen, met mijn lippen daar voorzichtig te kussen. Niet de strakke veerkracht van de jeugd, maar zacht, meegevend en omhullend, zoals seks tussen oude mensen hoort te zijn.

Haar tuin bloeit en mijn oude boomstronk, zo misbruikt door Diane, leg ik op haar buik en we laten onze tongen elkaar ontmoeten in de lucht. “Kom, het is tijd” en we verenigen ons, zacht maar pertinent. We gaan opzij, het zwangerschapskruis, houden elkaars hand vast en kijken in de ogen, met agiele bewegingen ons ritme opvoerend. Blijven kijken en voelen hoe onze climax zich opbouwt. Niet ruig, niet woest, alle tijd om te komen. Tot die daar is en we in elkaar overvloeien. Zo goed, zo goed.

We praten in elkaars armen over onze levenspartners, die we verloren en degenen met wie we ooit speelden. Het verdriet, de leegte, eenzaamheid, al zijn er nog zoveel mensen om je heen.

Ze wil weten hoeveel ik Diane mis en of ik het alleen wel redt. Ik hou me stoer, maar ze prikt er doorheen, omdat ze in eenzelfde bubbel leeft.

“We moeten dit vaak doen, zielen schurken en ons aan elkaar warmen” concludeert ze en kust mijn tranen weg.

Gepubliceerd door Desiderius Lustig

Ik zet mijn hete dromen om in verhalen vol genot en liefde. Mijn fascinatie is vooral de herinnering aan mensen, ontmoetingen en gebeurtenissen, maar dan omgebogen naar intense lichamelijkheid. In mijn verhalen ben ik daarnaar op zoek en herbeleef al schrijvend, wat er had kunnen zijn of bijna was. Als er maar......

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: